Daniel de Roo’s ‘Heros’
De helden die de hoofdrol spelen in ‘Heros’ van Daniël de Roo trekken onmiddellijk je aandacht als je ze tegen het eigenaardige lijf loopt in de Zuiveringshal. Wat is er aan de hand met deze drie reddingswerkers? Terwijl je om ze heen loopt zie je ze uit verhouding raken: van realistische figuren veranderen ze in halve freaks, en weer terug.
De Roo bereikt dit vervreemdende effect doordat hij foto’s van de mannen via een beamer op sculpturen van plastiline projecteert. Achter de helden gapen in zwart hun sihouetten, waar de drie sculpturen steeds net niet in lijken te passen. Wil De Roo soms iets zeggen over de heldenstatus die brandweermannen na de aanslagen op de Twin Towers in 2001 kregen? ‘Nee, zeker niet,’ vertelt de 26-jarige, pas afgestudeerde kunstenaar. ‘Ik wilde aanvankelijk kritisch aan de slag met het doorsneebeeld van ‘de welvarende Nederlander’, zoals je die bijvoorbeeld in reclamespotjes van de Rabobank ziet. Het gat tussen icoon en werkelijkheid boeit me, en dat wilde ik terug laten komen in de discrepantie tussen projectie en sculptuur. Maar geprojecteerde gezichten vervormden té veel op een sculptuur, dat werkte niet, en daarom kwam ik uit bij deze mannen in uniform. Een uniform maakt dat je iemand vanzelf ziet als een symbool: een idee in plaats van een persoon. Daar gaat dit werk nu over, dus niet over dat ik reddingswerkers geen helden vind. Maar het verschil tussen icoon en mens geeft deze figuren wel iets tragisch, wat ook naar buiten komt in de lege restvorm die je achter elke man ziet.’
(CE)
