Aan de website van de KunstVlaai / Art Pie wordt op dit moment gewerkt.
Voor het mailen van jullie vragen en ideeën is er alvast een mailadres van Yasser; onze projectmedewerker, jullie contactpersoon.
Yasser@kunstvlaai.nl
Vanaf maandag 4 januari zal hij op jullie berichten reageren. Hij is vanaf dan ook op maandagen telefonisch te bereiken op 020 - 588 24 07.
Art Pie Book for sale at:
Selexyz, Premsela, Nijhof
Deelnemers van eerdere edities van de kunstvlaai: neem contact op met Marjo van Baar tel. 020-5882406
Art Pie* presenteert:
RC de Ruimte (stand 135) & The One Minutes (stand 136)
Extra: presentatie van het Art Pie boek & DVD
Tijdelijk Museum Amsterdam*
Het Tijdelijk Museum Amsterdam is het parallelprogramma tijdens Art Amsterdam en vormt de verbindende schakel tussen de instellingen voor hedendaagse kunst. Masterstudenten Ontwerpen van het Sandberg Instituut hebben voor het ontwerp van dit project politieke quotes ingezet om de relatie tussen kunst en democratie te bevragen. Met de speciale passe-partout-tas krijgt u gratis entrée bij alle deelnemende instellingen.
Zichtbaar Afwezig*
Is het mogelijk een collectie zichtbaar te maken, terwijl die juist afwezig is? Dat is het uitgangspunt van het project Zichtbaar Afwezig, een samenwerking tussen het Stedelijk Museum, de Rietveld Academie en het Sandberg Instituut Amsterdam. Studenten hebben de afgelopen maanden gewerkt met iconen uit de collectie van het Stedelijk Museum. Nieuwe liaisons ontstonden tussen origineel en reproductie die het fenomeen ‘icoon’ bevragen. Het resultaat is te zien op en rond de RAI.
Sandberg Spreekuur@Art Amsterdam*
Het Sandberg Instituut heet u welkom op zaterdag 16 mei van 14.00 tot 15.00 uur op het Sandberg spreekuur. Bezoekers met goede vragen worden beloond met een boek.
Locatie: Tijdelijk Museum Terras, entree Art Amsterdam
Voor meer informatie:
Sandberg Instituut
Fred. Roeskestraat 98
1076 ED Amsterdam
www.artpie.nl | www.rcderuimte.com | www.theoneminutes.org | www.sandberg.nl | www.artamsterdam.nl | www.tijdelijkmuseumamsterdam.nl
*Art Amsterdam, de beurs waar 120 galerieën de laatste ontwikkelingen in de hedendaagse kunst tonen.
*Art Pie (voorheen bekend als Kunstvlaai). Opgericht door het Sandberg Instituut, is de andere kunstbeurs voor kunstenaarsinitiatieven en internationale masteropleidingen, die sinds 1997 wordt gehouden op het Westergasfabriek terrein te Amsterdam. Sinds enkele jaren werken Art Pie en Art Amsterdam nauw samen.
*RC de Ruimte, een kunstenaarsinitiatief uit IJmuiden. Zij toont werk van Joop Stoop en Linda Nieuwstad.
*The One Minutes. Opgericht door het Sandberg Instituut, organiseert dit videoplatform wereldwijd activiteiten rondom het fenomeen 1 minuut video. Op Art Amsterdam zijn one minutes te zien van Rogier Roeters, Vera Korman, Danitsa Linders, Andreas Templin & Ingken Wagner, Anne Verhoijsen, Emile Zile, Avi Krispin, Vava Stojadinovic, Judith Leysner, Kali Nikolou, Lotje van Lieshout, Vivian Wenli Lin, Paula Albuquerque, Maartje Jaquet, Weina en Ken Miyachi in de categorieën ‘Groen’ en ‘Split Screen Cinema’.
Wouter Klein Velderman, a former student Fine Arts at the Sandberg Institute shows his sculpture at the crossing near the Gashouder. The work is a replica of an already existing kiosk, close to the Westergasfabriek, yet the materials consist completely of grey PVC fabric, except for a wooden construction on the inside which cannot be seen. From a distance, the spectator might think there is more to it, than simply this grey sculpture. The work is almost ruined by people who are completely sure there has to be something on the inside, when there isn’t.
‘My work is always to do with some sort of business-like character: transport, mobility, storage etc. Also, the used materials refer to this: pvc-material (the canvas of a truck), wood, coloured canvas, metal, as well as ‘ready mades’ like a storage-rack, a sail of a windmill or an existing artwork. However, the works existing out of this look the opposite, almost vulnerable. By treating the materials endlessly and full with love, sculptures exist that for some people may cause a big disappointment. A huge truck looks like it could collapse all at once, a fully packed storage-rack, placed in the public space, offers storage for unsaleable ‘manic products’, and an escalator is laying in all his size, washed ashore on a beach, instead of standing powerfully against the dunes.’
Wouter’s work often consists of big objects, or better called: sculptures or installations. During the last edition of the Kunstvlaai he laid a huge carpet (30×40 m²) onto the big lawn of the Westerpark, which was pieced together from masses of old tent-fabrics.
‘With art in the public space you appeal to an endless range of spectators. A lot of people are going to observe it, and you will never know who your public is. This means that there is a difference in interaction and the level of profundity between the work and each viewer. In my investigation, these differences are my starting point; the public space and the laborious material is my equipment.’ (LB)
Wouter Klein Velderman will also exhibit some of his sculptures at Landgoed Anningahof in Zwolle, May 28 - October 22. More information about his work can be found at www.wouterkleinvelderman.nl.
On the back of the Gashouder, away from all the noise and the chaos, a separated area has been dedicated to the Service Garage. Artists Johann Arens, Frank Ammerlaan, Benjamin Roth, Bernd Trasberger, Maurice van Daalen and Michiel Schuurman present their work here. The Service Garage was set up by a group of young artists, who wanted to create an art platform functioning under their own conditions. At the Kunstvlaai they wanted to create a ‘Sneak preview’, so people can get to know a bit about their work.
The flyer tells me: Due to the subjective nature of being a human it can be assumed that everyone has some kind of misconception; ‘No one has a perfect mental representation of the world.’ After all every statement can be considered therefore slightly fictional. The exhibition RE-understandings present artworks with a very own ‘misconception’ of a reality.
One of the artists is former Rietveld Academy student Frank Ammerlaan. He filled one of the walls with his modest paintings in dark colours. The biggest one is filled with letters and forms. The other two contain a tree and little leafs in dark green. ‘I investigate paint, so my work is over all a product of that inquiry. And besides that, it also contains a lot of typographic elements. I am also interested in errors of the social system. When I was younger, I used to do graffiti, leaving my signature in the public space. I observe the world around me, and I want to translate this into my paintings. When I look at the Dutch landscape I notice the completely structured environment I live in. Everything exists out of rules and structure. There seems to be no space for chaos. The plants and the nature in these works might symbolize the fact that nature grows wherever it wants to grow. Like live itself, in a way.’
The four works on the wall form an entity. Sadly though, one of the paintings has been ruined by an unknown viewer, who left a print of their hand in the paint. More information about this can be found at http://www.at5.nl/nieuwsartikel.asp?newsid=35072
For more information about the work of Frank Ammerlaan and the Service Garage, check www.frankammerlaan.nl and www.deservicegarage.nl
(LB)
Ze trekken flink wat bekijks, de twee hooggehakte jongedames die over het Westergasfabriekterrein struinen in hun (bijna) alles verhullende boerka’s. ‘My Boyfriend Went To Afghanistan And All I Got Was This Lousy Burka’, staat er in grote witte letters op de zwarte gewaden gedrukt.
Is het een grap? Een provocatie? Een snijdend commentaar? Van kunstenaar Teun Castelein (28) zullen we het niet horen. ‘Als ik zeg wat ik echt vind smoor ik de discussie in de kiem,’ verklaart Castelein. ‘Ik wil geen eenduidig statement maken, maar juist vragen oproepen. Door mijn producten op de markt te brengen wil ik zoveel mogelijk mensen bereiken. Deze boerka is het ultieme souvenir uit Afghanistan. Wat moeten de Nederlandse soldaten die daarheen zijn uitgezonden anders voor hun vriendin meenemen? Ik zie een gat in de markt.’
Castelein baarde eerder opzien door het gebouw van het Sandberg Instituut als advertentieruimte te verkopen. Hij is gefascineerd door de grens tussen kunst en commercie. ‘Ik walg enerzijds van commercie, maar omarm het ook,’ legt hij uit. ‘Ik zou graag nog een gouden vondst bedenken, een product dat iedereen wil hebben. En tegelijkertijd een geëngageerde blik houden.’ Op Casteleins visitekaartje staat dan ook in moddervette gouden letters ‘L’entrepeneur nouveau’. Maar of elke vrouw graag zijn souvenir-boerka aan wil is natuurlijk de vraag. Al ontdekken Casteleins modellen na een paar uur in boerka wel de voordelen van het omstreden kledingstuk. ‘Je ziet haast niks, dat is heel irritant. Maar je kunt wel van alles uithalen, niemand heeft toch door wie je bent - eigenlijk is het net als wanneer je op internet een nickname gebruikt. Er wordt trouwens ook met ons geflirt,’ vertelt model Selianthe (21). ‘We krijgen wel veel boze blikken van allochtone scholieren, dat is vrij intimiderend. Volgens mij is het probleem vooral dat ze geen Engels kunnen. Ze snappen de tekst niet en denken dan waarschijnlijk: daar gaan we weer. Maar de kinderen die de tekst wel begrijpen kunnen er best om lachen.’ (CE)
Bescheiden zit de 23-jarige Anthony Carfello achterin de Gashouder aan zijn kleine bureautje. ‘Please Help Me Learn Dutch’ staat er op het bord naast hem, waarmee hij doet denken aan een bedelaar zoals je ze nauwelijks meer ziet: ‘Please help me, I’m blind’.
Wie besluit de jonge Amerikaanse performance-kunstenaar te helpen krijgt een foto in zijn handen gedrukt. Carfello draagt zijn gast op in het Nederlands te beschrijven wat er op de foto te zien is. De kunstenaar pent de Nederlandse omschrijving vervolgens fonetisch op.
Het is een wonderlijk ervaring. De foto laat een toerist in het Vondelpark zien; Carfello verkreeg het beeld door te googelen op woorden uit een reisgids over Nederland. De kunstenaar herhaalt alles wat je hem in het Nederlands over de foto vertelt. Hoewel hij, naar achteraf blijkt, maar de helft van je omschrijving begrijpt, klinkt hij tijdens het herhalen alsof hij je woorden zorgvuldig weegt.
‘Mijn werk gaat altijd over verschillende versies van de werkelijkheid. Meestal zijn dat mijn eigen verschillende perspectieven, nu gebruik ik die van de Kunstvlaai-bezoekers.’ legt Carfello uit. ‘Ik schrijf al jullie teksten op en neem mijn eigen herhaling ervan op tape op. Uiteindelijk maak ik er denk ik een videokunstwerk van. Maar hou mijn site in de gaten, dan zie je vanzelf wat het wordt.’
Met het Nederlands leren wil het nog niet erg lukken, maar intrigeren doet Carfello wel met zijn ongewone taalcursus. Nieuwsgierig naar het resultaat? Carfello’s site is te vinden op anthonycarfello.com. (CE)
Omringd door pakjes klei en tientallen geboetseerde koppen van Kunstvlaaibezoekers zit Efrat Zehavi (33) in een rustig hoekje van de Gashouder. Als je tegenover haar plaatsneemt ga je een bijzonder uur tegemoet. Zehavi maakt een ‘PassPortrait’ in klei van je, terwijl ze al boetserend een gesprek met je aangaat over je leven en de keuzes die je daarin hebt gemaakt. Rode draad is ‘Het Alternatief”: wanneer kon je niet kiezen voor wat je wilde, en wat was toen je alternatieve route?
‘Ik toer over de wereld met dit ‘PassPortraits’-project, en het gespreksthema laat ik steeds afhangen van de plek. Omdat de Kunstvlaai is begonnen als een alternatief voor de KunstRAI is het gespreksthema dit keer ‘Het Alternatief”, vertelt Zehavi. ‘Maar het thema is niet zo heel belangrijk. Het is meer een manier om het gesprek op gang te krijgen.’
Zehavi verhuisde zes jaar geleden vanuit Israël naar Rotterdam. ‘Daar zag ik op straat zoveel verschillende gezichten, zoveel nationaliteiten. Dat fascineerde me. Ik wilde al die gezichten eigenlijk stelen.’ Dit verlangen resulteerde in ‘PassPortraits’.
Door het gesprek zorgt Zehavi dat haar model ontspannen is en in beweging blijft, zodat de kunstenares alle kanten van het gezocht kan bestuderen. ‘Zo leer ik mijn model tegelijkertijd goed kennen. Het is heel intiem, en hopelijk komt iets van die sfeer in het portret terecht.’ Wanneer de kleisculptuur af is fotografeert Zehavi hem als voor een paspoortfoto. Die krijgt het model thuisgestuurd, samen met een citaat uit het gesprek.
Hoewel ‘PassPortraits’ begon als een zijproject van Zehavi, werd het steeds belangrijker voor haar. Het heeft haar als kunstenaar veranderd. ‘Ik werkte altijd alleen. Nu merk ik hoe fijn ik het vind tijdens mijn werk contact te maken. Dat wil ik blijven doen.’ (CE)
‘Eigenlijk wilden we een papieren wasstraat maken, waar je als bezoeker gereinigd uit zou komen,’ vertelt Richtje Reinsma (28) van kunstenaarscollectief Het Harde Potlood. ‘Maar dat plan leverde technische problemen op voor de Kunstvlaai. Bovendien raakten we halverwege geïnspireerd door de kermis.’
Het resultaat is ‘Instant Relaxation’, een dromerige mini-kermis van papier. Reinsma: ‘Mensen gaan naar de kermis om te ontspannen. Alleen ontspannen ze op een rare manier: met heel veel adrenaline. Ik durf zelf eigenlijk nergens in op de kermis, maar de sfeer fascineert me.’
Hoe lieflijk ‘Instant Relaxation’ de Kunstvlaaibezoeker ook toegloeit, Het Harde Potlood is bepaald niet blij met een dagblad dat het werk afdeed als het resultaat van een ‘gezellig damesmiddagje met potlood en stift’. Reinsma: ‘We gebruiken helemaal geen stiften! En wie zegt er dat het gezellig was?! Misschien stonden we wel de hele dag tegen elkaar te kijven. We hebben het er sowieso mee gehad om de hele tijd ‘dames’ genoemd te worden. Laatst deden we met zijn vijven een performance, en toen waagden mensen het om zomaar hun kinderen bij ons te stallen, alsof we daar als babysitters zaten! Het wordt echt tijd om onze potloden te slijpen. En hele stoere mannelijke groupies aan te stellen ofzo.’ (CE)
Knipperende lichtkranten, kitscherige nepbloemen en nepkaarsen, en een video van de kunstenares zelf als zingende non - het ‘Auto-Doop-Station’ van de 25-jarige Sonja Vanessa Schmitz doet er alles aan om de aandacht van bezoekers te trekken. Wie blijft staan wordt vanzelf bekeerd. Niet tot het katholicisme, zoals de beeldtaal doet vermoeden, maar tot het concept van haar kunstwerk. Een teller op haar werk houdt bij hoeveel zieltjes er die dag al zijn gewonnen. ‘Als je als kunstenaar bezig bent kost het vaak moeite in je werk te geloven,’ legt Schmitz uit. ‘Daar gaat mijn ‘Auto-Doop-Station’ over.’
Het publiek wordt uitgenodigd actief mee te doen. Nadat het doopritueel is afgesloten kan de nieuwe gelovige een offerande brengen door een ledlampje aan te steken. Ook krijgt de bekeerling een inlogcode voor de website, waarop je ‘24 uur per dag non-stop je concept kan vereren in een sing-along versie’.
De van oorsprong Duitse Schmitz studeerde een jaar geleden af aan de Minerva Academie in Groningen. ‘Al mijn werk gaat eigenlijk over het kunstenaar zijn. Mijn Auto-Doop-Station is een sarcastisch, maar wel licht commentaar. Ik heb nog geen beledigde reacties van gelovigen gehad. Het is een speels werk.’ (CE)